X
تبلیغات
رایتل
 
دنیای فناوری


دنیای مجازی
سه‌شنبه 30 مرداد‌ماه سال 1386 :: 06:46 ق.ظ ::  نویسنده : محمدرضا گرامی
SMS یا سیستم پیام کوتاه پروتوکلی است که به شما اجازه می دهد پیغام های کوتاهی به صورت متن از طریق تلفن های موبایل خود ارسال کنید. این پیغام ها در واقع بسیار کوتاه هستند: 160 حرف برای پیام های با زبان های مشتق از لاتین، و حداکثر 70 حرف برای زبان های غیرلاتین مثل فارسی و عربی و چینی. به رغم این محدودیت، SMS در آوریل 1999 بسیار فراگیر شده بود تا آنجا که بیش از یک میلیارد پیغام در آن ماه با استفاده از این سیستم ارسال شد که تعداد این پیغام ها هر شش ماه دو برابر می شود.
استفاده اولیه SMS برای اطلاع به کاربران در خصوص دریافت یک نامه از طریق پست الکترونیک (ای-میل) یا اطلاع به وی در مورد دریافت یک پیغام صوتی بود. بدون استفاده از این سرویس، کاربران ناچارند به طور مرتب صندوق پستی یا صوتی خود را بررسی کنند که آیا پیغام جدیدی رسیده یا خیر. خصوصا در مورد پیام های فوری این سرویس می تواند خیلی مفید باشد.
قالب SMS به نحوی است که نمی تواند متن کامل یک نامه را برایتان نمایش دهد، زیرا محدودیت 160 حرفی تنها برای نمایش تاریخ، ساعت، فرستنده و عنوان نامه کفایت می کند. البته برخی خدمات در حال گسترش ارائه خدمات پیام های چندگانه هستند که به مرور در حال گسترش می باشند.
از آنجا که نوع بشر شیفته برقراری ارتباط با دیگران است، توانایی SMS در ارسال پیام های کوتاه میان تلفن های موبایل و همچنین بین موبایل و کامپیوترهای شخصی توانسته آن را به محبوب ترین و پراستفاده ترین ابزار تبدیل کند. در بسیاری از کشورها که استفاده از کامپیوترهای شخصی و تلفن موبایل و حتی پیجر رواج دارد، به خصوص جوان ها و نوجوان ها، برای غلبه بر محدودیت تعداد حروف زبان خاص خود را ابداع کرده اند که روز به روز توسعه بیشتری می یابد. به عنوان مثال برای عبارت از خنده دارم می میرم (Laughing Out Loud) مخفف آن یعنی LOL رایج شده است و این داستان ادامه دارد.
البته بیشتر مردم از این سرویس فقط برای ارسال پیام های کوتاه و مهم استفاده می کنند. بدین ترتیب SMS به مقدار زیادی شبیه سرویس ICQ (که در واقع بیان عبارت I Seek youاست) یا چت از طریق یاهو و MSN شده است، شما در پیام کوتاهی ارسال می کنید و مخاطب شما نیز در همان لحظه آن را می گیرد و پاسخ می دهد. با این مزیت که برای پاسخ به پیام های ICQ باید حتما پشت میزتان باشید درحالی که SMS همه جا همراه شما است.

SMS و GSM


GSM که مخفف Global System for Mobile Technology است، شایع ترین سرویس در اروپا و آسیا است. بر خلاف امریکا که از نوع دیگری از سیستم های بی سیم در آن استفاده می شود، GSM تقریبا در تمام کشورهای دنیا استفاده می شود. GSM پروتوکلی است که نه تنها در اروپا استفاده می شود، بلکه به علت باز بودن پروتوکل و قابلیت اضافه شدن کارکردهای جدید به یکی از فراگیرترین استانداردها تبدیل شده است.
SMS یکی از نرم افزارهای نسل اولیه GSM بود که نخستین بار در سال 1992 از یک کامپیوتر شخصی به یک موبایل ارسال شد. این نوع نرم افزارهای نسل اول (G1) برای ابزارهای بی سیم با پنهای باند کم طراحی شده بود. اما اتحادیه GSM برای نرم افزارهای نسل دوم (G2) نسل سوم (G3) برنامه ریزی می کنند و امیدوارند بتوانند امکان ارسال جریان داده ها به صورت کاملا رنگی از طریق گیرنده های بی سیم را فراهم کنند.
اتحادیه GSM که در دوبلین ایرلند و لندن مستقر است مالک بیش از پانصد ماهواره، عملگرهای G3 کارخانجات و تهیه کنندگان خدمات دیگر است که در بیش از دویست کشور جهان فعال است. GSM گرچه در امریکای شمالی زیاد شایع نیست اما شرکت هایی چون نوکیا و Lucent که در زمینه توسعه کامپیوترهای شخصی و تکنولوژی های ارتباطی فعالیت می کنند عضو اتحایه آن هستند. این گروه که در سال 1995 تشکیل شد تلاش می کند تا استاندارد GSM را در آمریکای شمالی نیز رواج دهد.
در حال حاضر بیش از شش میلیون نفر در آمریکای شمالی و 290 میلیون نفر در سایر کشورها از این استاندارد استفاده می کنند.

SMSC


SMSC ، علامت اختصاری (Short Message Service center )، «مرکز سرویس پیام کوتاه» می باشد که به عنوان جزئی از شبکه GSM امکانات SMS را برای مشترکین شبکه موبایل فراهم می کند. سوالی که در اینجا ممکن است پیش بیاید این است که مگر وجود سوییچ های شبکه که کار برقراری ارتباطات صدایی را برعهده دارند برای ردوبدل کردن کوته پیام ها کافی نیست؟ در این بخش سعی داریم به این سؤال پاسخ دهیم.
فلسفه وجودی چنین سیستمی این است که طبق استاندارد، ارسال کوته پیام به طور مستقیم صورت نمی گیرد. بلکه SMSC به عنوان واسط میان مبدأ و مقصد، پیام های کوتاه را از فرستنده دریافت کرده و به گیرنده تحویل می دهد. در حقیقت SMSC وظیفه «ذخیره و ارسال» (Store and Forward) کوته پیام ها را برعهده دارد.
وجود چنین مرکزی باعث می شود که بتوان ارتباط میان شبکه موبایل و سایر شبکه های کامپیوتری را نیز برقرار کرد. این قابلیت، یکی از ویژگی های اصلی سرویس کوته پیام است که نقش اصلی را در محبوبیت خارج از حد تصور SMS در کل دنیا بازی می کند.
به این ترتیب، در هر فرایند ارسال کوته پیام، تنها یکی از طرفین درگیر در این فرایند (یا مبدا یا مقصد و یا هردو)، لازم است که موبایل باشد و طرف دیگر می تواند موجودیتی خارج از شبکه موبایل باشد. به این ترتیب موبایل ها می توانند به چنین موجودیت هایی پیام ارسال کنند و یا از آنها پیام دریافت نمایند.

ویژگی های SMS


هدف اصلی در سرویس کوته پیام انتقال یک پیغام از یک مبدا به یک مقصد است. در کنار این هدف، برخی مفاهیم دیگر نیز در این سرویس تعریف شده اند که امکاناتی را به کاربران این سرویس عرضه می کنند و یا محدودیت هایی را به آن تحمیل می کنند. در این بخش سعی داریم به معرفی اجمالی این امکانات و کاربرد هریک بپردازیم.

طول کوته پیام


طول یک پیام کوتاه می تواند حداکثر 160 کاراکتر از یک متن باشد. این 160 کاراکتر می تواند شامل کلمات یا اعداد یا ترکیبی از حروف و اعداد باشد. همچنین امکان ارسال پیام های غیرمتنی باینری نیز فراهم است که در این صورت طول هر پیام به 140 بایت محدود می شود. با استفاده از پیام های باینری می توان (اگر گوشی پشتیبانی کند) اقدام به ارسال تصاویر یا زنگ گوشی میان دو موبایل کرد.
کوته پیام ها را می توان به صورت یونی کد نیز ایجاد کرد. این امکان باعث می شود که بتوان پیغام هایی را به تمامی زبان های تعریف شده در یونی کد (از جمله فارسی) ارسال کرد. اما با استفاده از چنین امکانی نیز، طول کوته پیام ارسالی به 70 کاراکتر یونی کد محدود می شود

کوته پیام های بزرگ


شاید محدودیت طول کوته پیام ها به 140 بایت شما را کمی از آن ناامید کرده باشد. اما مطمئن باشید همین مقدار نیز برای بسیاری کاربردها کاملا کافی خواهد بود. اما اگر شما یک گوشی جدید داشته باشید، ممکن است به درستی این مطلب هم شک کرده باشید. چون در این گوشی ها، امکان ارسال تصویر و زنگ گوشی هم از طریق SMS وجود دارد و معقول به نظر نمی رسد که آنها در یک فضای 140 بایتی قابل گنجاندن باشند.
واقعیت این است که طراحان سرویس کوته پیام نیز متوجه کم بودن اندازه آن شده اند و برای آن فکری کرده اند. به این صورت که امکانی قرار داده اند که با استفاده از آن می توان یک بخش بزرگ تر از 140 بایت از اطلاعات را به چندین کوته پیام تبدیل کرد. برای مشخص کردن این که تمامی این کوته پیام ها بخش های یک پیام بزرگ تر هستند هم شرایطی تعیین شده است که باید در این کوته پیام ها رعایت شده باشد. به این ترتیب می توان متن های بزرگ یا تصاویر و صداها را نیز به صورت کوته پیام بین دو موبایل ردوبدل کرد.

راحت شدن از شر بوق اشغال!


مطمئنا اگر مطالعه ای علمی صورت گیرد، یکی از آزاردهنده ترین چیزهایی که در دنیای کنونی افراد با آن سروکار دارند، شنیدن بوق اشغال در تماس های تلفنی است. بنابراین این مژده را به شما می دهیم که با استفاده از SMS هیچ گاه بوق اشغال نخواهید شنید، حتی در زمانی که شما یا کسی که قرار است مقصد کوته پیام شما باشد، مشغول صحبت کردن با استفاده از موبایل خود باشید!
بله، درست خوانده اید. حتی زمانی که شما مشغول صحبت کردن با کسی هستید و به عبارت دیگر زمانی که موبایل شما مشغول است، شما می توانید کوته پیام ارسال و دریافت کنید. این ویژگی منحصربه فرد به دلیل روش خاصی است که برای ارسال کوته پیامها در استاندارد GSM تعیین شده است. در نتیجه ارسال کوته پیام حتی در اوج ترافیک شبکه، با عدم موفقیت مواجه نخواهد شد.
 
منبع:دانشنامه رشد
سه‌شنبه 30 مرداد‌ماه سال 1386 :: 06:15 ق.ظ ::  نویسنده : محمدرضا گرامی
محققان دریافته‌اند که فناوری‌های نوینی که در اختیار عموم خانواده‌ها قرار گرفته به آنها امکان می‌دهد تا بتوانند در هر یک روز 43 ساعت کار مفید داشته باشند.
نتایج یک مطالعه بین‌المللی حاکی از آن است که دستاوردهای نوین فناوری امروزه به‌قدری بین مردم نفوذ کرده‌اند که خانواده‌ها برای انجام همه کارهای خود در طول روز با کمبود زمان مواجه می‌شوند.
محققان دریافته‌اند که فناوری‌های نوینی که در اختیار عموم خانواده‌ها قرار گرفته به آنها امکان می‌دهد تا بتوانند در هر یک روز 43 ساعت کار مفید داشته باشند.

مطالعات حاضر توسط شرکت یاهو و شرکت رسانه‌ای OMD انجام شده و میزان استفاده کاربران از اینترنت، تلفن، سرویس‌های ارسال پیام کوتاه، رادیو و تلویزیون در زمان کاری را مورد بررسی قرار داده است.

طبق اطلاعات مندرج در این گزارش، کارشناسان در این پژوهش چهار هزار و 700 فرد بزرگسال از 16 کشور مختلف دنیا که شامل آمریکا، آرژانتین و تایوان هم می‌شده را بررسی کردند.

مایک هس(Mike Hess) مدیر بخش تولیدات بین‌المللی شرکت OMD گفت: «زمانی که مردم در حال استفاده از اینترنت هستند، به طور همزمان دو یا سه کار دیگر را نیز انجام می‌دهند که این کارها شامل تماشا کردن تلویزیون و صحبت کردن با تلفن می‌شود.»

به طور میانگین هر خانواده در طول روز 6/3 ساعت را به کار با اینترنت، 5/2 ساعت را به تماشای تلویزیون و یک ساعت را به کار با سرویس‌های ارسال و دریافت‌ پیام‌های نوشتاری می‌پردازند.

در این میان گفته شده که تنها زمان کوتاهی به انجام بازی‌های کامپیوتری، گوش دادن به رادیو و کار با دستگاه‌های دیجیتالی پخش موسیقی، خواندن روزنامه، به‌روز کردن وبلاگ و انجام کارهای منزل اختصاص میابد.

در کشور آمریکا خانواده‌ها به طور میانگین از 12 فناوری مختلف در منزل خود استفاده می‌کنند که بیشتر آنها به نوعی رسانه محسوب می‌شوند.

در این مطالعات مشخص شده که 70 درصد افراد براین باورند که فناوری به ‌آنها کمک می‌کند تا در هر شرایطی برای دیگر اعضای خانواده قابل دسترس باشند.
سه‌شنبه 30 مرداد‌ماه سال 1386 :: 06:06 ق.ظ ::  نویسنده : محمدرضا گرامی
یک شرکت ژاپنی در حال تکمیل فناوری جدیدی است که در آن از بدن انسان برای انتقال سیگنالهای الکتریکی میان یک دستگاه پخش موسیقی و هدفون، استفاده می‌شود.

در فناوری جدید شرکت "سونی"، به جای استفاده از سیم برای انتقال سیگنال ها و همچنین برخلاف فناوری "بلوتوث" که در آن از امواج الکترومغناطیسی برای انتقال اطلاعات استفاده می‌شود، بدن انسان نقش منتقل‌کننده سیگنالهای الکتریکی میان دستگاه که به بدن متصل شده و هدفون ها که در گوش قرار دارند را بر عهده دارد.

بر اساس این فناوری، بدن انسان همانند یک خازن درون یک میدان الکتریکی عمل می‌کند که در آن بار الکترواستاتیک(الکتریسته ساکن) میان یک فرستنده و گیرنده جابه‌جا می‌شوند.

در این فناوری لباس های پارچه‌ای که رسانا هستند، سبب باردار شدن بدن انسان می‌شوند و دستگاه فرستنده که به بدن متصل است سیگنال ها را ارسال کرده و هدفون که در گوش قرار دارد با استفاده از الکترودهای ویژه، سیگنال های منتقل شده در بدن را دریافت و آنها را به صوت تبدیل می‌کند.

بار الکتریکی مورد استفاده در این فناوری اندک بوده و سبب ایجاد حس سوزش در بدن انسان نمی‌شود و به علاوه بر خلاف فناوری "بلوتوث"، با سایر تجهیزات رادیویی موجود در محیط نیز اختلال پیدا نمی‌کند.

شرکت "سونی" اعلام کرده‌است در این فناوری بدن انسان می‌تواند در هر ثانیه ‪ ۴۸‬کیلوبایت اطلاعات را منتقل کند
سه‌شنبه 9 مرداد‌ماه سال 1386 :: 11:58 ق.ظ ::  نویسنده : محمدرضا گرامی

MPR's Public Insight Journalism initiative is perhaps the most advanced effort thus far in involving the audience in the news-gathering process. The Minnesota work — along with similar attempts around the world — may well be a model for the future of journalism itself. 

The Internet, of course, has made the involvement of the public in news-gathering inevitable.  Already, often the best photography and video from disaster scenes comes directly from eyewitness cameras and cellphones. And readers are now accustomed to logging onto sites to discuss the news via forums and discussion boards

Reader opinion, however, has produced mixed results, most famously when the Los Angeles Times briefly permitted readers to offer edits to its editorial pages. The “wikitorial” was shut down after only three days, after a barrage of obscene and racist contributions. 

Despite some false starts, audience involvement in newsgathering is taking hold around the world. The Gannett newspapers, for example, are restructuring their local newsrooms to actively solicit reader input. The process is sometimes called “crowdsourcing,” and one good example was at Gannett’s Fort Myers, Fla., newspaper. The city planned a controversial new sewer project, and the newspaper asked readers for help in covering the story. The paper was initially overwhelmed by the number of responses but within days they ended up with volunteers ranging from accountants and engineers, who helped review the plans, to an actual whistle-blower within the public works department.

Another recent experiment in audience involvement is NewAssignment.net, launched by influential New York journalism professor Jay Rosen. NewAssignment.net asks the audience both to research and to write the stories; their first effort, published last month on Wired.com, was about so-called “open source” journalism itself.  Rosen and colleagues considered it a mixed success, particularly in terms of the complexity of getting so many contributors to work together.  They will continue to use the same techniques for the presidential campaign in a new effort called OffTheBus.

The BBC, another leader in citizen outreach, now has over 30 employees who do nothing but deal with public input, which includes everything from approving comments for display on the Web site to sorting through news tips and sending them on to the right reporters.  The role has in fact become the latest entry-level job for BBC journalists. The BBC, however, is blessed with substantial government funding; more cash-strapped journalism organizations can’t quite so easily staff up to meet the new challenge.

All three of the examples above reflect one fundamental problem of audience involvement: There are far more readers to send information than there are journalists to receive it.  Reporters are used to dealing with a handful — perhaps a dozen — sources on a given story.  How do you handle the volume of information — both useless and priceless — that comes in when you open the door to the public?  

Minnesota Public Radio has an interesting answer. Their “Public Information Network” is a database of volunteer sources — now up to nearly 20,000 — that includes the topics they’re knowledgeable about as well as information about their demographics.

MPR finds volunteers in various ways — for specific stories, they’ll make requests on-air as well as through the Web site. And there is a standing Web page where new volunteers can fill out a brief questionnaire that asks about areas of expertise, occupation, political activity, “passionate” interests and personal data.  All of the information is treated with the same confidentiality as other newsroom sources.   

Despite the Minnesota tag, the project is national; MPR is part of the American Public Media Group, which includes stations around the Midwest as well as Southern California. MPR also produces such well-known national programs as Prairie Home Companion and Marketplace.  Thus the database ranges from Muslims who live in Minnesota and experts on K-12 education to small-business owners and newly returned Iraq veterans. And American Public Media has now set up a Center for Innovation in Journalism that is teaching the technique to other public radio stations around the country.  

“No matter how hard newsrooms try with their hiring,” says Michael Skoler, the executive director of the center, “they still have a hard time creating the kind of diversity that exists in the communities they cover.” Often, when a reporter is looking for comments and reactions on a topic, they reach out to their own social network and to friends of friends — a segment that tends to be fairly homogenous.  With the database, says Skoler, “we shake not just our personal tree, but other trees as well.” 

MPR’s software also lets their “analysts” — the audience specialists — easily select a subset of volunteers for specific queries. Thus they don’t end up looking at thousands of random responses to a request for help — the queries are targeted to a reasonable number, usually in the low hundreds, so it’s possible to promise that every single response is read and considered.

The approach produces sources that conventional reporting might never uncover: When doing a story on a high school student in trouble for writing a violent short story, the database turned up a woman who had once been in trouble for the same offense — but was now herself a high school creative writing teacher.

Perhaps most intriguingly, MPR also uses its database to gather small groups of interested citizens simply to discuss current issues, in the company of a facilitator and several reporters.  The idea is to listen for new story ideas that haven’t even yet appeared on the reporters’ radar screens.

Going forward, involving the audience has two other potential benefits. The first is that reader participation may help restore confidence in the media — an institution that has taken some hits in public esteem over recent decades. The second is more practical: In an era of newsroom cutbacks, this is an inexpensive way to put more “feet on the street.”  Particularly at the local level, there are never enough reporters to cover every school board meeting or Little League game. Some observers even suggest that volunteering to help with community journalism might someday be seen as something akin to donating time to the volunteer fire department. 

That second benefit concerns some traditional journalists and photographers, who fear that volunteer labor and big databases may end up reducing the need for professionals. 

But, in the end, audience participation isn’t a replacement for existing journalists. It is instead a natural extension of what journalists already do: find the best sources to help understand and explain the story. 

سه‌شنبه 9 مرداد‌ماه سال 1386 :: 10:51 ق.ظ ::  نویسنده : محمدرضا گرامی

کارآیی و سرعت، بزرگترین فاکتور در صنعت فناوری اطلاعات ( IT ) است و مهمترین چالش ها و تلاش ها نیز جهت بهتر شدن این فاکتورها صورت گرفته است ولی هیچ گاه این تلاش ها کافی نبوده است.

دوربین دیجیتال امروزی دارای مگا پیکسل های بیشتری برای ذخیره اطلاعات در کارت حافظه هستند. کیفیت و دقت چاپ نیز بسیار بالا رفته است.

پردازشگرهای PC نیز سرعت بالاتری پیدا کرده اند و حتی دسترسی به اینترنت نیز بسیار آسانتر و سریعتر شده است ولی در حال حاضر بیشترین گلوگاه در را توسعه صنعت IT، ارتباطات اینترنتی هستند ( نه سخت افزار).

GRPS
ها توانایی تحویل 40 کیلوبایت در هر ثانیه را دارند ولی شرط آن است که در واحد زمان، افراد زیادی از تلفن و یا سیستم های خود استفاده نکنند.

دستگاه 3G توانایی تحویل اطلاعات به میزان 384 کیلو بایت در هر ثانیه را دارد ( فقط در زمانی که سیستم موبایل در حالت سکون و غیر فعال باشد ) وقتی از مودم 56 کیلوبایت در ثانیه ( سیستمADSL ) استفاده شود تصاویر تا حدی مبهم و دیر ظاهر می شوند.

در مقایسه با سرعت Wifi که چندین مگابایت است، سرعت ADSL این است( حداکثر سرعت 288 کیلوبایت درهرثانیه ).

شرکت Telewest به وسیله عرضه سیستمBT و در مقایسه آن با ADSL و مودم های کابلی وارد بازار شد. درآینده سرعت BT بالاتر از اتصالات DSL خواهد بود.

10
سال قبل از آزمایشگاه شرکتBT در حال طراحی سیستم ویدئویی و انتقال اطلاعات به وسیله تلفن بود. آنها با شتاب فراوان سیستم DSLِِِA را طراحی کردند که توانایی انتقال1مگابیت سیگنال آنالوگ تا فاصله 5 کیلومتر به وسیله یک جفت سیم را داشت.

سیگنال آنالوگ متشکل از 256 زیر حامل بود که بین 2-1 مگابیت درهرثانیه از تصاویر ویدئویی دیجیتال را انتقال داد.

کیفیت تصاویر VHS بود و بعلت ممنوع بودن پخش تصاویر BT از تلویزیون انگلستان، این سیستم کارآمد نبود. بنابراینBT مشغول ذخیره تصاویر فیلم ها بر روی یک سرویس دهنده و ارسال مستقیم به مکان های درخواست کنندگان شد.

این سیستم که سیستم ویدئویی بر اساس تقاضای افراد ( VOD) نام داشت، جالب و ارزان تر بود.

نقص و شکست در سیستمVOD سبب ایجاد دسترسی اینترنت با استفاده از ADSL جهت کاربران شد. این تکنولوژی سرعت انتقال بالاتری دارد (4 - 3 مگابایت در هر ثانیه در فاصله های 4-3 کلو متری و یک مگا بایت در ثانیه در فواصل طولانی تر).

در صورت خرج فراوان برای ایجاد سیستم تجاری حداکثر انتقال اطلاعات 2 مگابایت در هر ثانیه است. ممکن است ما نگاه متقارنی به قضایا داشته باشیم ( بجای نامتقارن و یا DSL ).

در مورد سیستمADSL که سیستم کانال آنالوگ صوتی است و Pots نامیده می شود با فشرده سازی اطلاعات صوتی امکان انتقال 32 کیلوبایت در هر ثانیه ایجاد می شود. پهنای انتقال فرکانس 2 مگابایت در هر ثانیه است.

همزمان با افزایش سرعت، کارآیی سیستم ها بیشتر شد. یکی از راه های ایجاد نسل جدید اینترنت، که اینترنت 2000 نامیده می شود موثرتر کردن اطلاعات است.

بر اساس مطالعات انجام شده در کالتیچ در موسسه فن آوری شبکه در کالیفرنیا که براساس پروتکل کنترل انتقال درجه بندی شده اطلاعات و یاFAST TCP کار می کنند امکان به روز کردن این پروتکل و افزایش کارآیی سیستم ها وجود دارد.

این موسسه در طول دهه 80 در راه انتقال فایل های متنی و صوتی و تصویری تلاش زیادی داشته است.

کارTCP تبدیل و شکستن فایل های بزرگ به قطعات کوچکی از اطلاعات بود. کامپیوتری که اطلاعات را می فرستد به دنبال تصدیق امنیت درسیستم گیرنده است.

اگر تعداد زیادی از قطعات اطلاعاتی گم شوند، میزان انتقال عملا نصف می شوند. ساختن قطعات بزرگتر سبب افزایش سرعت انتقال اطلاعات می شود ولی اکثر مسیریاب ها ( Router ) نیاز به تعویض دارند.

TCP
از اندازه های متعارف قطعات ( Paceket ) اطلاعاتی استفاده می کند ( برای کار با مسیر یاب ها ) و زمان رفت و برگشت و تاخیر و حذف قطعات را محاسبه می کند.

نرم افزار هوشمند جهت فرستادن و پشتیبانی آن را دارد، لازم است!

یک آزمایش در فاصله 10000 کیلومتری بین جنوا و کالیفرنیا با سرعت متوسط 925 مگابایت در هر ثانیه کار می کند ( در مقایسه با TCP که266 مگابایت کار می کند ).

برای اکثر خوانندگان اگر ناحیه کاربر کابل کشی نشده باشد سیستم BT بهترین انتخاب است و تمامی انتقالات امروز BT به صورت دیجیتالی هستند.

   1      2       3    >>
آمار وبلاگ
  • تعداد بازدیدکنندگان: 720703

Free PageRank Checker
 
 
تمامی حقوق این وبلاگ محفوظ است |طراحی : پیچک
 

فروشگاه اینترنتی ایران آرنا